Alba jest główną i wspólną szatą liturgiczną wszystkich posługujących. W Ceremoniale Liturgicznej Posługi Biskupów oraz w Ogólnym Wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego możemy przeczytać, że „Szatą liturgiczną wspólną dla wszystkich szafarzy wyświęconych i ustanowionych  jakiegokolwiek stopnia (dotyczy także posługujących tak ministrant czy lektor, którzy służą w ich zastępstwie) jest alba, przepasana na biodrach paskiem, jeżeli nie jest uszyta w taki sposób, że przylega do ciała nawet bez paska”.   Jej nazwa oznacza po prostu kolor biały (alba po łacinie oznacza „biała”). 

Alba wywodzi się od rzymskiej tuniki. Była to szeroka szata w kształcie koszuli, raczej krótka, bez rękawów, zawiązywana na ramionach. Około wieku IV tunika otrzymała długie rękawy i sięgała stóp. Była białego koloru i często przyozdabiano ją dwoma szerokimi pasami z przodu i z tyłu. Gdy wychodzono na zewnątrz domu lub występowano publicznie, dla pewnej wygody przewiązywano tunikę w pasie. W średniowieczu tę szatę, dodatkowo uproszczoną (bez pasów) zaczęto po prostu nazywać albą. Do dzisiaj jednak we Włoszech spotyka się ministrantów w tradycyjnych albach z dwoma pasami, zwanych właśnie tunikami.

Biały kolor alby tradycyjnie oznacza czystość. Nawiązuje również do faktu, że liturgia sprawowana na ziemi jest obrazem Liturgii Niebieskiej, podczas której wszyscy adorujący Boga i Baranka są ubrani w białe szaty (mówi o tym np. Ap 7, 13). Z uwagi na symbolikę alby wskazane jest, żeby ministrant czy lektor przystępował do służenia będąc w stanie łaski uświęcającej czyli bez grzechu ciężkiego. Wówczas znak, jakim jest szata, pokazuje na zewnątrz to co ma miejsce w sercu.

Prastara tradycja liturgiczna proponowała kapłanom w czasie wkładania alby następującą modlitwę:

Wybiel mnie, Panie, i oczyść moje serce, abym wybielony we Krwi Baranka, mógł osiągnąć pełnię radości wiecznej. Amen.

Wkładając albę pamiętajmy o tym, co ona oznacza i starajmy się być tego godni. Pamiętajmy również, że także sama szata potrzebuje właściwego dbania o nią (co przejawia się w odpowiednio częstym praniu jej, prasowaniu, starannym odwieszaniu na wieszak lub składaniu).

 kl. Szymon Wawrzyńczak